Lost

Δεν ξέρω τι είναι πιο δόκιμο. Να γράφεις υπό συναισθηματική έξαψη ή υπό συναισθηματική αταραξία; Στη παρούσα φάση, υπό συναισθηματική τελματοποίηση.
Στο σημείο δηλαδή που τίποτα δεν πάει μπροστά και τίποτα πίσω, σαν μια κουρασμένη μηχανή αυτοκινήτου που μια μέρα παύει να υπακούει στις μηχανικές προσταγές της μίζας και αποσύρεται άρον άρον σε κάποιο υπόγειο γκαράζ…
Ψυχή σαραβαλάκι; Κουρασμένη πάντως ναι. Από τα αδιάκοπα σταμάτα, ξεκίνα. Πρώτη, δευτέρα. Και μετά νεκρά, να τρέχει με ελεγχόμενο φρένο στη κατηφόρα.

Η ψυχολογική κούραση, μοιάζει στα σημεία με την σωματική. Θέλεις και στις δυο καταστάσεις να κοιμάσαι κανονικό οχτάωρο μπορεί και δεκάωρο σερί, μονορούφι. Ισως να κινητοποιείται κάποιος εγκεφαλικός μηχανισμός που να δίνει εντολή για λίγη παύση από το αδιάκοπο σφυροκόπημα της σκέψης.
Σκέψη σταμάτα να κατέβω, ένα πράγμα!
Υπάρχουν φορές που δεν αντέχεται το να μην αντέχεις τον εαυτό σου. Σαν ο εαυτός να διασπάται ισόποσα στα δύο και το δίδυμο εγώ σου να σε κοιτάει από ψηλά με μια δόση ειρωνείας, αηδίας, σαστιμάρας κ.ο.κ. Τι γίνεται όμως όταν σώμα και ψυχή δεν τα βρίσκουν ούτε και στον ύπνο; Και κάθεσαι αραχτός στο καναπέ να βλέπεις μεταμεσονύχτια σήριαλ του Mega του περασμένου αιώνα με τον Μαρκουλάκη σχεδόν να μπουσουλάει… Ελα πουλάκι μου κλείσε τα μάτια, έλα μπορείς να κοιμηθείς, έλα μη μπιπ μπιπ το φελέκι μου!

Αναπτήρας, γκαζάκι, φακελάκι τσαγιού, φλιτζάνι και πάλι στο καναπέ. Ναι έχει ξημερώσει τώρα και παίρνεις το πρωινό στον καναπέ. Ο Μαρκουλάκης, δέκα χρόνια μετά, στρογγυλοκάθεται σε κάποιον αναπαυτικό καναπέ κάποιας Ελένης, κάποιου Χαριτάτου…
Σε λίγο πρέπει να μπεις για μπάνιο ε! Και άλλαξε πια εκείνο το τζιν. Όλο το ίδιο κάθε μέρα. Κόπωση πριν καν φτάσεις στη δουλειά.
Κάπου μεταξύ αφρού στα μαλλιά και ξυραφιού στα πόδια, σου έρχονται σκέψεις ανάκατες. Αν ξεσκαρτάρω από το σωρό η πιο επιζήμια είναι αυτή που πάει κάπως έτσι: τι σοι άνθρωποι είναι εκείνοι που αποφασίζουν να κάνουν το γύρω του κόσμου, εκείνοι που πέφτουν με αλεξίπτωτα, που αλλάζουν το ένα extreme μετά το άλλο, που ξέρουν να ζουν δυνατά εν κατακλείδι; Και εσύ δεν μπορείς να αλλάξεις ούτε το τζιν…

Ο έρωτας ή το επάγγελμα. Ελα λέγε τι από τα δυο σε φρενάρει. Και τα δυο. Αλλά δεν είναι αυτό. Ναι αλλά τι; Τι; Ξέρω γω! Ο έρωτας πια θυμίζει παλιό αλλά πιασάρικο σλόγκαν σαμπουάν: με τη διαφορά ότι αντί για wash βάζεις τη λέξη F..uck.
F..ck and go…
Το επάγγελμα, έχει κουράσει προ πολλού. Και τα δυο είναι να τα κοιτάς και να τους στέλνεις χαιρετίσματα με το μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο. Ας περάσει το καλοκαίρι και βλέπουμε. Οσο πάει, όσο τραβήξει. Και μετά κάνουμε πράξη όλα όσα ανόητα αναπαράγουν ακόμα και οι χαζοδιαφημίσεις: Η ζωή έχει το χρώμα που της δίνεις, ζήσε τη ζωή σου στο έπαρκο και δε συμμαζεύεται.
Ε, ποιον κοροϊδεύεις; 33 καλοκαίρια περάσανε και ίσως περάσουν και άλλα τόσο χωρίς να κουνήσεις το παραμικρό δαχτυλάκι σου. Δες Μαρκουλάκη-μπέμπη, κοιμήσου αποχαυνωμένη, go πριν F..ck και όταν θα κάνεις μπάνιο θα έχεις τη μουσική δυνατά για να μην ακούς τη σκέψη σου.